Rillen van verwondering of koude?

We zijn ietwat van het toeristisch pad afgeweken maar de weg van Dixie Forest is eveneens mooi. We zien de thermometer van de auto dalen tot 4 graden C en bevinden ons af en toe tussen... de sneeuw,jawel! We vinden onze 1ste cache en krijgen, van een parkranger op verlof, een tip voor omgeving Vegas. Wat we ook van de Amerikanen denken, ze zijn steeds super vriendelijk en spreken je heel gemakkelijk aan, hun openingszin is wel vaak " Where are you from?"
Vooraleer we ons einddoel bereiken picknicken we nog in Red Canyon. Via een korte wandeling krijgen we al een voorproefje van de hoofdschotel voor straks. Ze kippen er een typische gele schoolbus leeg vanwaar enkele kinderen erin slagen een vlinder zo goed als om zeep te helpen.Gelukkig krijgt C10 hem terug aan de praat en aan het vliegen. :-)
Vandaag bereiken we nog Bryce Canyon en besluiten alle viewpoints, met de wagen bereikbaar, te doen. We stijgen daarbij tot 2700m hoogte en de temperatuur daalt tot 0 graden C. Gooi daar nog wat neerslag bij en we zitten midden in een felle sneeuw-hagel bui. Alle viewpoints verdwijnen in de mist dus er zit niets anders op dan aftocht te blazen. Midden de afdaling trekt de hemel echter open, dus snel kere-ke-were. Nu zien we alles in volle glorie en wat voor één. Dit wordt een van de hoogtepunten van de reis. Er zit zelfs een wandeling in met adembenemende panorama's.
Nét voor onze restaurant uitstap breekt nog een felle hagelbui los gepaard met bliksems, tot zo ver het mooie weer. De avond wordt besloten in een stadje dat terug niets voorstelt met evenredig slecht eten. Ze slagen er zelfs in om C10 's spaghetti om zeep te helpen. C10 is niet flink want ze eet haar groentes niet op terwijl die toch vers uit het diepvriespakje komen!